who says you're not perfect?

Na początek chciałabym powiedzieć, że nie wiem czy ja, jako osoba max zakompleksiona, powinnam i czy w ogóle mogę wypowiadać się na ten temat ale chcę spróbować. Może do samej siebie przemówię.. hahahhaha generalnie temat trudny i niewygodny, bo kto lubi mówić o tym czego nie cierpi? Tutaj, przed czy po przeczytaniu tej notki, powinniście wrócić do mojego pierwszego postu kiedy mówiłam o tym, że wiele właśnie z naszych kompleksów tworzymy sobie sami, trochę na siłę. Ta sprawa dotyczy chyba głównie dziewczyn, bo jesteśmy z natury trochę zawistne i wyolbrzymiamy pewne sprawy, ale oczywiście towarzyszy również chłopcom. Ja nie raz miałam tak, że nawet kiedy lubię swoje włosy to patrzę na moją koleżankę i myślę ''boże jakie ona ma świetne włosy, dlaczego ja nie mogę mieć takich?'' i w tym momencie to, że je przecież lubię schodzi na dalszy plan, bo nie mam takich jak ona. I to się pojawia dość często. Taka presja by być kimś jak ktoś inny, żeby zmienić siebie, bo ona wygląda lepiej. Niestety, pewnych rzeczy nie zmienimy i nie mówię, że od razu mamy to lubić. Niee, to nie jest taka prosta sprawa. Ale dlaczego mamy siebie przynajmniej nie akceptować? Co masz zrobić w sytuacji kiedy z Twojego własnego punktu widzenia ładniejsze są pociągłe twarze, a sama masz pucułowatą? Utniesz sobie twarz i przykleisz nową? Tak raczej, stety czy niestety, się nie da. I zakładam, że teraz będziesz mówić jak strasznie brzydka jesteś, bo nie masz takiej twarzy, ale czy przez chwile pomyślisz, że z taką też możesz wyglądać dobrze? Najładniejsze według Ciebie są niebieskie oczy, a sama masz piwne. Co masz zrobić? Przemalować je sobie? Kląć na nie czy stwierdzić ''trudno, taka się urodziłam''? Jak dla mnie powinniśmy wybierać tę drugą opcję. Wielką wadą ludzką jeśli chodzi o kompleksy jest to, że kiedy widzimy, że mamy jedną wadliwą rzecz to już jesteśmy dla siebie brzydcy. Okej, masz garbaty nos. Ale masz śliczne, duże oczy, masz pełne usta, których zazdroszczą Ci koleżanki. Czemu nie docenisz tego co masz tylko narzekasz na ten nieszczęsny nos? Jeju, pewnych rzeczy nie możemy w sobie zmienić, ale nie oznacza to, że do końca życia mamy się nad sobą użalać. Inna sprawa jeśli chodzi o to, że naprawdę wiemy i widzimy, że mamy o pare, czy parenaście kilo za dużo. Nasze kompleksy opierają się na nienawiści do swojego ciała i wstydzimy się wyjść w krótkich spodenkach czy iść na basen. Najgorszym wyjściem z takiej sytuacji jest płacz, przeklinanie i przede wszystkim - nie robienie nic w kierunku zmiany. Kiedy chciałabyś schudnąć schudnij, pozbędziesz się kompleksu oponki na brzuchu, zbyt grubych rąk, zbyt masywnych nóg, tego już nie będzie. Tylko najważniejsze jest tutaj to żeby postanowić sobie chęć zmiany i dążenie do celu. Pomyśl sobie, że od razu poczujesz się lepiej i pokażesz sobie, i innym, że można. Zamień kompleksy na chęć zmiany siebie. W końcu kiedy usiądziesz i będziesz się nad sobą użalać to magicznie się nagle nie zmienisz. Wystarczy chcieć i dasz radę.